ValiaMaistrou

22 June, 2016

ΠΑΘΟΣ

ΠΑΘΟΣ

Το υπέροχο πάθος,

παιχνίδι της γοητείας

άλικο τριαντάφυλλο

σε έδαφος πρόσφορο

ο χρόνος της εντροπίας

μήπως αποφεύγεται

του έρωτα και της λαγνείας
τόσο κοντά στο λάθος

Παιδάκι μου άμυαλο,

χίλια πυροτεχνήματα

ως το τέλος βιώνεται

κι αργότερα αφήνεται

λιτά συναισθήματα

ως μαραμένο άνθος

άοσμο και άψυχο
στου μυαλού σου το βάθος

Μα αν τρέχοντας πέσεις,

φοβηθείς τις ελλείψεις

εμπόδια, μήπως χτυπήσεις

δεν τον ζήσεις, ο πόθος

φωτιά που δεν σβήνει

θα θέλει να ενσκήψεις

δύο κορμιά σε καμίνι

τρανός της ψυχής σου ο άθλος

(Verse)

15 April, 2016

FF's LOVE AFFAIR

The Fairy of Chocolate-biscuit fair love affairs,
with some of long-time craving foggy fears
cried out "Fancy! if only he's not for the fairs!
With him I burst into laughters and tears !"
She prayed to the sky and got some fresh air,
then managed to clean on top of all smears...

(verse)

20 February, 2016

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ

Να με μετράς για Έρωτα θαρρώ

για μένα έκανες ωραία σκέψη

μα αν με εύρει εκείνος που αγαπώ

φοβάμαι άδικα πως δεν θ' αντέξει

Θα βγω εμπρός, καιρός να του το ειπώ

στην τρυφερή αγκάλη σου η τέρψη

τα μάτια σου, ω μάτια μου, να ειδώ

που από καιρό πώς μ' έχουμε γητέψει!

© ΒΑΛΙΑ ΜΑΪΣΤΡΟΥ 17.02.2016 "στιχοποιήματα" All

Rights Reserved

(Ιαμβικός 10/11 συλλαβών)

16 January, 2016

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ

ΑΣΦόδελοι οι λέξεις σου και δρόμοι
χωρίς πΥΞΊδα, αγάπη πώς νΑ βρεις
της ευτυΧίας τα όμορφα παπούτσια
να βγεις ΩΡαία να γλυκοπερπατεΊΣ
μα περιμένω ΕΣΕΝΑ λίγο ακόμη...

ΑΝΩΝΥΜΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

ΑΝΩΝΥΜΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Έτσι και περπατήσεις

μόνος στο σύθαμπο

Μόγλης στο δάσος

μέσα στις φυλωσιές

“beware of the wolves”

στη ζωή θέλει θράσος...

Αν ποτέ αποζητήσεις

αγάπη να ξαποστάσεις

βελόνι στ' άχυρα

στη ζούγκλα μέσα

μην αποκοιμηθείς

ψιθύρους άκουσες...

10 January, 2016

EQUILIBRIUM

EQUILIBRIUM

Μια γομολάστιχα γαλάζια και κόκκινη

στην τσάντα σου μέσα

σαν ξεχασμένη από τη νιότη

στης ζωής το τετράδιο επάνω

σε καυτά δάκρυα ανάμεσα

κρίνεις και αποκρίνεσαι

πέφτεις ξανασηκώνεσαι

με ό,τι καταπιάνεσαι

με πάθος δεσμεύεσαι

είναι τόσο ανάγκη να έχεις, να βρεις

αστοχίες, λάθη κι αποτυχίες

γράψε-σβήσε και φτού ξανά απ' την αρχή !

Το χέρι που μια ολοκαίνουρια κατέχει τώρα

με άνετες, αριστοτεχνικές κινήσεις

μικροχειρουργεί στο χαρτί

αδρά υποφέρεις από το σβήσιμο

τόσο λυτρωτικά, παίρνει ώρα

πρωτόγνωρο, έχει όνομα κι επώνυμο

πώς περπατάει σεμνά κι αθόρυβα !

Τι θα μπορούσες να γίνεις και δεν έγινες

και τι να συγγράψεις μόνο

με κεντρικό ήρωα τον εαυτό σου

που στάζει πίκρα κι ανασφάλεια,

γιατρεύει όμως αυτήν την αναπηρία

που μόνο από του όμοιου του

την ψυχή στον αέρα οσφρίζεται ...

Τα όρια είναι για να τα σπάμε

το ίδιο και οι αλυσίδες μας

πόσο διάφανοι οι φόβοι μας

σε εκείνους που ξεδιαλέγουμε

και δυνατοί όμως είμαστε για όλους

κι οι φόβοι μας τότε αν και νάνοι

σε γίγαντες πώς μεταμορφώνονται,

ισορροπούν πάνω στο αγαπημένο μου

από παιδί παιχνίδι πάνω στις ράγες

του τραίνου που μόλις έφυγε,

παίρνοντας μαζί του κάθε φορά,

στον κόσμο αφήνοντας τρύπες,

στο νου, στην ψυχή το φευγιό όλων...

Ισορροπώ σημαίνει μπορώ και χωρίς

πάω κι έρχομαι ο ίδιος παλικαράς

μα δεν αποζητώ πλέον το δίχως

ισορροπώ σημαίνει στην ψυχή σε χωρώ

να βγαίνει απ' τα σώματα της χαράς

ηδονικός και υπέροχος ήχος

ισορροπώ σημαίνει τρυφερά μ'αγαπάς, σ'αγαπώ

στα τραγούδια μας ο πιο όμορφος στίχος !

28 December, 2015

ΣΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ

ΣΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ

Σήμερα μαζευτήκαν στο κοτέτσι μου, νωρίς-νωρίς,

η Σούλα, η Πέπη κι ο Γιάγκος, κόκκορας περιοπής,

τις κότες μου όλες αν κι έχει κοιμισμένες στη σειρά,

κουτόρνιθες ψάχνει και λέει τάχα πως τις αγαπά!

Μια αφράτη όμως κοτούλα αεράτη και ζουμπουρλή,

αυγά δεν γεννάει, κι ας ξυπνάει πολύ νωρίς το πρωί,

στον ύπνο προσπάθησαν να την πιάσουν κι άλλοι πολλοί,

μα εκείνη ξεφεύγει, με θάρρος πηδάει προς την αυλή!

Μια γερακίνα που την έβλεπε από τα ύψη,

στου Γιάγκου τα κέφια ζητά ποσώς να υποκύψει,

της είπε δυο-τρεις λέξεις μια μέρα στον αέρα,

στο νόημα καλά για να μπει και να τον κάνει πέρα!

Μα ο Γιάγκος είναι...γάτος, μάστορας που πάει να πει,

από κότες ποτέ δεν έμεινε ρέστος ή ταπί,

στην όψη δεν δείχνει κάτι τόσο εξαιρετικό,

στην πράξη όμως καταφέρνει κάθε μια στο λεπτό!

Τη Νόπη πέτυχε λοιπόν μπροστά απ' το κοτέτσι,

ζητώντας της να του συμπεριφέρεται καθάπερ

αρμόζει σε τρανό αρχηγό, μαζί να τρώνε, κι έτσι

μονάχη να μην κάθεται να τρώει από τάπερ!

Ο Γιάγκος που 'λεγε πως ήταν μιας αετίνας γιος,

ραγιά τον είπανε που άραξε στης μάνας το βιος,

δικό του κοτέτσι ούτε είχε φτιάξει στη ζωή του,

ηγέτη στις κότες ! τα είδα τα χάλια του ανοήτου!

Περάσαν τα Χριστούγεννα, γλύτωσαν το μαχαίρι,

ο Γιάγκος λάβρος, μα η Νόπη όχι δικό του ταίρι,

καμώθηκε πως πούντιασε κι έκατσε στο κρεβάτι

και σχέδιο κατάστρωσε με την ψυχή γεμάτη!

Μια μέρα η Νόπη έκανε σινιάλο στη γερακίνα,

βοήθεια της ζητάει ευθύς με τούτα και τα κείνα,

δεν της χυμάει της ξέμπαρκης, την συμπονάει την κότα,

φτερούγα της δίνει ευθύς, αν δεν πιστεύεις τράβα ρώτα!

Τα νέα σαν πήρε ο Γιάγκος είπε “έφυγε η Νόπη,

λυπάμαι, όμως πέταξε μακριά προς την Ευρώπη”

“ένα πέταγμα αετήσιο θα πραγματοποιούσα”,

“να γίνω αητός πια αδύνατο, την έχασα τη μούσα”!

(humorous allegory)

12 December, 2015

ΤΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ

ΤΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ

Αχ! να 'σουνα άνθος εύοσμο στον κήπο μου φεγγάρι
αρσενικό μου όμορφο να ερθείς για να με πάρεις
και σαν σταθείς στη γης μου ευθύς πανάξιο παλικάρι
γλυκά τα λόγια σου ν' ανθούν προτού να μ' αγκαλιάσεις

και υπέροχη μοσχοβολιά στους γύρω να σκορπίζεις

Μελιά μου μάτια όμορφα πώς με θωρείτε απόψε
στο ποίημα τους γλυκούς καρπούς κοντόσκυψε και κόψε

Το νέκταρ σου το νόστιμο το παίρνω σαν μου δίνεις

ως μελισσάκι σου πετώ, το τρώγω και το πίνω

οι στήμονες σου αφήνουνε επάνω στην καρδιά μου

φιλιά της σκέψης, γύρη ανθού, αγάπης και σαγήνης

Μα αν είσαι ρόδο του Μαγιού με άρωμα ζωσμένο

τη λεβεντιά σου πώς θα βρω που χρόνια περιμένω;

Στα πέταλα σου, απαλά θέλω να περπατήσω

ανάμνηση το παρελθόν που ηδονικά θα σβήσω

με γέλιο ανάλαφρο αρκεί να σε γλυκοστολίσω

κι εσύ να με κοιτάς βαθιά με αγάπη και φροντίδα

λησμόνησα τα αγκάθια σου απ΄ τη στιγμή που σ' είδα!

(Ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος)

06 December, 2015

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

Το χαμόγελο το δικό σου που δροσίζει τον κήπο μου

κι ανθίζουν μυρωδάτα λουλούδια
είναι η αδυναμία μου

Η λιακάδα στα μάτια σου και το φως γύρω μου
οι ιστορίες που λες και το πάθος σου
είναι η αδυναμία μου

Η ζεστασιά στη φωνή σου κι η γλύκα στην αλμύρα μου
το παρόν που πορεύεται ερήμην μου και το ξέρεις
είναι η αδυναμία μου

Η υπομονή μου που σώνεται μα του Φοίνικα μοιάζει
οι φροντίδες σου όμοιες με στάλες πορφυρό κρασί
είναι η αδυναμία μου

Η θάλασσα μου που ξεσηκώνεται κι ακούω κύματα
κι η ομίχλη μου ένα γύρω αλλά δεν βλέπω σχήματα
είναι η αδυναμία μου

Το χθες που σβήνεται αποφασιστικά κι αντικαθίσταται
με νέες εικόνες από μάτι γερακίνας που υπερίπταται
είναι η αδυναμία μου

Πώς όλες τις αδυναμίες ενώνει το σήμερα έτσι απλά
και δύναμη τις κάνει για μένα μοναδικά

© ΒΑΛΙΑ ΜΑΪΣΤΡΟΥ 05.12.2015 “10 και πλέον ιστορίες μετά το 30” All Rights Reserved

13 November, 2015

TERRA INCOGNITA

TERRA INCOGNITA

Τα νησιά μου υπέροχα, λουσμένα στο φως

υποφέρουν μια θάλασσα υποκρισίας

κι ατέλειωτα ψέμματα

βλέπουν μόνον όσα τα αφήνουν να δουν

ξεχνούν τι ήταν, τι χρώμα κατέχουν

Ένας γλάρος λευκός μόνος του τρώει

πίκρα κι αλμύρα,τα δάκρυα της ήττας

πικρά κυλάνε, ζευγάρι δίχως χαρά,

κάτι το βαστάει και ζει χωριστά

πόση χαρά παραδομένη στον οίκτο

Τα νησιά μου κι οι διαδρομές της λογικής

χώρος ανύπαρκτος και terra incognita,

γυναίκες χρυσοχέρες της ρητορικής

θεραπαινίδες και θλιβερές εταίρες

θύματα μιας άδοξης ήττας ιστορικής

Ανίκανοι καιροί διαμορφώνουν σιγά-σιγά

ανήμπορους, σακατεμένους ανθρώπους

στων Ποιητών τα αφρισμένα κύματα

πνίγουν τις ιδανικές τους συντρόφους,

αγνές Νηρηίδες κι ωραίες Αμφιτρίτες

Τα νησιά μου υπέροχα, λουσμένα στο φως

υποφέρουν μια θάλασσα υποκρισίας

κι ατέλειωτα ψέμματα

βλέπουν μόνον όσα τα αφήνουν να δουν

ξεχνούν τι ήταν, τι χώμα κατέχουν...

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο για Ελληνικάνησιά

31 October, 2015

ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Στον δικό μου βροχερό πλανήτη

το νερό είναι ζωή

ένας περίπατος μαζί χέρι χέρι

στις ελιές από κάτω γλυκό φιλί

πλατσουρίζει ένα σπουργίτι

τα παιδιά που χορεύουν στη βροχή

το νερό είναι πνοή

ένας άντρας γεμάτος χαμόγελο

το βράδυ κοντά στο παράθυρο

να βλέπει γλυκό αποσπερίτη

στον δικό μου βροχερό πλανήτη

το νερό είναι σπονδή

στους Έρωτες που γύρω πετούν

το Φθινόπωρο ίδια μορφή

με καλοκαίρι να με εκπλήσσει

τα σαλιγκάρια να γλύφουν τις μάντρες

το νερό είναι αφή

οι ψυχές σταλιά-σταλιά ξεδιψούν

λουλούδια οι γυναίκες τρυγούν

το μέλι ποθούν να πίνουν οι άντρες

στον δικό μου βροχερό πλανήτη

το νερό είναι αφροί

κύματα στη νύχτα που σκάνε

η ακοή να 'ναι η μόνη επαφή

τα πάντα για σένα τυφλέ προφήτη...

28 October, 2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΛΟΪΚΕΣ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΛΟΪΚΕΣ

στης ζωής τη ντουλάπα με τ΄όνομα επιλογή

πολλά τα χρώματα· κόκκινο, γαλαζιο, ανθρακί

εμείς όμως έχουμε μία και μόνη, μοναδική

την βάζουμε μονοφόρι, κάποτε, και όπου βγει

στο δρόμο βγαίνουμε δίχως σφραγίδα προσωπική

ο κόσμος γύρω μας θα πορεύεται εν αγνοία

γοργά κατευθύνονται όλα σε παύση ή αργία

οι ώρες ερήμην μας προσπερνούν, φεύγουν ευθεία

βαθιά μ' αγαπάς, δεν ζητάς, και δεν είμαι αγία

ψυχή μου στο τέλος νικάς, κι ας χάνεις στα σημεία

στης ζωής τη ντουλάπα με τ΄όνομα επιλογή

πολλά χρώματα· το πράσινο, το μπλε, το κοραλλί

εμείς όμως έχουμε μία και μόνη, μοναδική

την βάζουμε αποφόρι, μα σύντομα, θα φανεί

η φόδρα που εχάθη κι η θλίψη η αλλοτινή

παιδάκι, πώς παίζει ο 'Ερωτας σ' όλη τη πλάση

με όλους και με ό,τι οι καρδιές μας πια έχουνε πράξει

τους πόνους λησμόνησε, μας πάει σε τρελό γιορτάσι,

νερό γάργαρο μας κερνάει σε ολόχρυσο τάσι

αχ! ας προλάβω να πιω πριν η ζωή μας περάσει...

Έργα : Λαμπρινή Μποβιάτσου, Εικαστικός

23 October, 2015

Η ΕΡΑΤΩ, ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΤΡΙΤΗΣ

Η ΕΡΑΤΩ, ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΤΡΙΤΗΣ

(Ως μια έμμετρη εισαγωγή στον δεύτερο μου μύθο, σκέφθηκα να ακούσετε καλύτερα λίγο απ΄ το τραγούδι των κυμάτων...κι έτσι όπως το άκουσα εγώ κοιτώντας τα απέναντι ροδομαβιά, ανάρια σύννεφα απ' το πρωί στο βάθος αγαπημένα να συνάζονται, αλλά κι αργότερα όταν το απόγευμα με κύματα γλυκά που κολυμπούσα, έτσι ακριβώς κι εσείς ακούστε...!)

...τα κύματα της θάλασσας, μονάχα αλήθειες λένε...
σιωπούνε ή γλυκάλμυρα σε βράχια παραδέρνουν
μα, σαν μιλούν, το κάλεσμα του Έρωτα μας στέλνουν,
και έχουνε για παράδειγμα τον θείο Ποσειδώνα...

... που, όταν εσυνάντησε την νύμφη Αμφιτρίτη,
αμέσως ελησμόνησε όλα τα περασμένα
και για εκείνη ένοιωσε πως από χρόνια ζούσε...!
...σαν να' πρεπε το κυανό, το δώρο από τον Δία...

... να 'ναι το κύμα η Ερατώ, της Κυμοθόης τέκνο,
το πιο αψύ κι ατίθασο, το γαλανό της βλέμμα
να τον κοιτά κάθε φορά που εκείνος θα μιλάει
και για τον ένα της θεό, να τόνε λογαριάζει...

...αλλά κι αυτός ο Έρωτας, ο γιος της Αφροδίτης,
χωρίς να τον αντιληφθεί, σαΐτευε τα βέλη
και λίγο λίγο εστάλαζε το ημίγλυκο κρασί του
στου αθάνατου της θάλασσας την χρυσαφένια κούπα.

...και ο θεός που ήξερε φουρτούνες να σηκώνει
όχι μόνο στην θάλασσα μα και στις Νηρηίδες
να γίνεται τόσο γλυκός και τόσο μερωμένος
όσο μωρό νεογέννητο σε φθινοπώρου κούνια!...

ΝΗΡΗΙΔΕΣ. Πίνακας του Gaston Bussiere (1902)

17 October, 2015

ΜΥΘΟΙ ΘΝΗΤΩΝ

ΜΥΘΟΙ ΘΝΗΤΩΝ

Ο Ηρακλής δεν ήσουν ούτε ο αρχαίος Αίαντας,

ο Αίσωπος τους μύθους σου απλά να ξαναγράψεις,

της μάγισσας ξόρκι κακό με αγάπη να διαγράψεις,

του Μαρκ Τουέιν ο πρίγκηπας ή ο φτωχός γίγαντας

γοβάκια δεν σου ζήτησα παράταιρα να μάσεις

ούτε ψηλά στη φασολιά χρυσή κότα να αρπάξεις

με το σπαθί του Λάνσελοτ κακούς δράκους να σφάξεις

κι εμένα, τη Χιονάτη σου, στον ύπνο να αγκαλιάσεις

τα παραμύθια της ζωής των παιδικών μας χρόνων

τα πρόδωσες, μείναν στείρα κι αυτά δίχως μια πράξη

τον Έρωτα που γέννησε τις προσδοκίες πουλάς

με άψυχες αξίες στο νου και τους φόβους αφρόνων

στην άχαρη ζωή που ζεις δεν έμαθες τι θες (14)

το τώρα δεν τ' αλλάζεις, σε φόρτωσε πίκρα το χθες

τις λέξεις μασκαρεύτηκες σαν να ήταν Αποκριές

απότιστο ρόδο, μονάχος ξεμένεις, εσύ φταις...

ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΘΝΗΤΩΝ

Δειλό ποντίκι να 'σουν ή μήπως μέγας γίγαντας

κατάκοπος από μεγάλα ταξίδια να πάψεις,

ωραίος Πρίγκηπας της μάγισσας μήλο να διώξεις,

λευκός γάτος ή ο Έλληνας ήρωας Αίαντας,

γοβάκι στα σκαλιά πεσμένο να εύρεις μονάχος,

κλαδιά φασολιάς και μία χρυσή κότα να αρπάξεις,

με βέλη φαρμακερά κακούς δράκους να εκδιώξεις,

Χιονάτη από ύπνο μεγάλο να σώσεις με πάθος.

Με τόσα παραμύθια που μεγαλώσαμε χρόνια

εσύ κι εγώ που προδώσαμε την αλήθεια μας,

υπέροχα όνειρα τότε που κρύβαμε εντός μας

με άχρωμα χρήματα αχ! ανταλλάξαμε αιώνια.

Για δέκα ζωές, ακόμα και τώρα ψάχνεις τι θες,

το τίποτα δεν αλλάζει κι όλα να μοιάζουν σαν χθες,

ακίνητος πλάι μα η ζωή προχωράει θα λες,

θνητός ήσουνα ατυχώς, τόσο μικρός πόσο φταις...

Add caption

09 October, 2015

ΚΥΜΑ

ΚΥΜΑ

Εχθές καθώς εχόρευα στης θάλασσας την πλάτη

Μαΐστρος του ωκεανού ήρθ΄έξαλλος σαν άτι

εμένα πήρε τρέχοντας κι ούτε στιγμή εστάθη,

αφρούς με στόλισε ευθύς και σβήσανε τα λάθη.

Η θάλασσα πώς έχαιρε με τόσο μεγάλα πάθη!

να ένιωθε άραγε ο Νοτιάς τι άλλο να'χε πάθει

ετράβηξε άπραγος δειλός εκεί σε μίαν άκρη

και δεν εκούνησε στιγμή μηδέ το ένα μάτι;

Ταξίδι ονείρου καρτερώ στων θαλασσών τα βάθη

παρέα με τις μέδουσες και με τα καταμάχια

να βγω ν' αφρίσω καρτερώ, Μαΐστρο μέσ' στ' αλάτι,

δεν είμαι εγώ για τρέξιμο ψηλά στα καταράχια!

Στο περιβόλι του βυθού, εκεί, ας πάω να ζήσω,

μονάχα φύκια να φρονώ στα βάζα πώς να βάλω,

βαθιά στην πέτρα μου ροφός εμένα να μην κρύψω,

απλά να παίζω ή να γελώ το θέλω δίχως άλλο!